Παιδί
Παιδιά με ΔΕΠΥ: Σταθερό πρόγραμμα, σαφή όρια και λιγότερες οικογενειακές συγκρούσεις
Δρ. Αντώνιος Φοδελιανάκης, PhD UPV/EHU, MEd
Ψυχολόγος – Ειδικός Παιδαγωγός – Φιλόλογος
Δρ. Γιασεμή Μηλαθιανάκη, PhD UPV/EHU, MSc
Σύμβουλος Ψυχικής Υγείας – Ba Ψυχολογίας c. – Ειδική Παιδαγωγός – Φιλόλογος
NeuroPath – Κέντρο Ψυχοθεραπείας, Παιγνιοθεραπείας & Ειδικής Αγωγής
Η καθημερινότητα των παιδιών με Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής/Υπερκινητικότητας (ΔΕΠΥ) συχνά χαρακτηρίζεται από δυσκολίες στην οργάνωση, στη διαχείριση του χρόνου, στην ολοκλήρωση δραστηριοτήτων και στη συναισθηματική αυτορρύθμιση. Το πρωινό ξύπνημα, η σχολική μελέτη και η χρήση ηλεκτρονικών συσκευών μπορούν να αποτελέσουν επαναλαμβανόμενες αιτίες οικογενειακών συγκρούσεων.
Οι δυσκολίες αυτές δεν αποτελούν απαραίτητα ένδειξη ανυπακοής. Συχνά συνδέονται με τις εκτελεστικές λειτουργίες, δηλαδή τις γνωστικές δεξιότητες που επιτρέπουν στο παιδί να οργανώνει τη συμπεριφορά του, να ελέγχει τις παρορμήσεις και να επιτυγχάνει συγκεκριμένους στόχους.
Η σημασία της καθημερινής οργάνωσης
Ένα σταθερό και προβλέψιμο πρόγραμμα μπορεί να περιορίσει σημαντικά τις εντάσεις. Οι γονείς χρειάζεται να καθιερώνουν συγκεκριμένες ώρες αφύπνισης, μελέτης, παιχνιδιού και ύπνου, δίνοντας σύντομες οδηγίες και χωρίζοντας τις δραστηριότητες σε μικρότερα βήματα.
Η χρήση οπτικών προγραμμάτων, οι σύντομες περίοδοι μελέτης με διαλείμματα και η επιβράβευση της προσπάθειας ενισχύουν την αυτονομία και την αυτοπεποίθηση.
Οθόνες και οικογενειακά όρια
Η χρήση ηλεκτρονικών συσκευών χρειάζεται σαφείς, κοινά συμφωνημένους κανόνες. Ενδεικτικά, μια οικογένεια μπορεί να καθορίσει μέγιστο χρόνο ψυχαγωγικής χρήσης 60 λεπτών ημερησίως, αποκλειστικά μετά την ολοκλήρωση της μελέτης.
Οι συνέπειες πιθανών παραβάσεων πρέπει να είναι γνωστές, δίκαιες και αναλογικές, χωρίς να τιμωρούνται δυσκολίες που σχετίζονται με τη ΔΕΠΥ. Ο ελεύθερος χρόνος χρειάζεται επίσης να περιλαμβάνει αθλητισμό, επιτραπέζια παιχνίδια, κατασκευές και κοινωνικές δραστηριότητες.
Συναισθηματική αυτορρύθμιση και συνεργασία
Ο θυμός αποτελεί φυσιολογικό συναίσθημα, όχι όμως και η επιθετική συμπεριφορά. Οι γονείς χρειάζεται να θέτουν σταθερά όρια χωρίς φωνές, απειλές ή προσβολές.
Εξίσου σημαντική είναι η κοινή γονεϊκή στάση, ώστε να αποφεύγονται οι αντιφατικές οδηγίες, οι συγκρίσεις μεταξύ αδελφών και το αίσθημα άνισης μεταχείρισης.
Συμπέρασμα
Τα παιδιά με ΔΕΠΥ δεν χρειάζονται περισσότερες τιμωρίες, αλλά περισσότερη οργάνωση, καθοδήγηση και θετική ενίσχυση.
Στόχος της οικογενειακής παρέμβασης δεν είναι η συμμόρφωση μέσω φόβου, αλλά η σταδιακή ανάπτυξη αυτορρύθμισης, υπευθυνότητας και συνεργασίας μέσα σε ένα ασφαλές, υποστηρικτικό περιβάλλον.
Αν θέλετε περισσότερο υλικό, e-books, αφίσες και ερωτηματολόγια, επισκεφθείτε το e-shop μας.
E-shop NeuroPath
Αν θέλετε να κλείσετε κάποια συνεδρία, επικοινωνήστε μαζί μας.
Επικοινωνία – Κλείσε ραντεβού
Το άρθρο έχει ενημερωτικό χαρακτήρα και δεν υποκαθιστά την εξατομικευμένη κλινική αξιολόγηση και παρέμβαση.